Yesterday, another spine-chilling scene came to light during the excavation carried out in the Chemmani area.

The bound mouth of that skeleton tries to tell us something.A shudder grips us as if it is crying out: “Before taking my life, you choked my throat; you tied my mouth with a rope so the world wouldn’t even hear my final scream. But even though time has buried me beneath the soil, my remains today proclaim your crime to the world!”This skeleton with its bound mouth is a direct witness to how the Sinhala military suppressed the voice of the Tamil nation—which demanded rights by stripping away freedom of speech—through guns and brutal tortures. This is not the death of just a single individual; it is clear evidence of a planned genocide against a nation.The massacres staged in the Eelam soil were not accidental; they were meticulously planned and executed by the Sinhala chauvinistic governments and the tri-forces operating under their control.

Thousands of Tamils were arrested, abducted overnight, tortured, and buried in isolated spaces like Chemmani. Tamils have been denied even the right to demand justice for their loved ones killed in their own homeland. Throwing dust in the eyes of the international community and placing criminals at the pinnacle of power, the drama of the Sinhala governments continues to this day.

Chemmani is merely a symbol. Across the North and East of Sri Lanka, hundreds of such mass graves lie frozen like mustaches of sorrow without any identification.
“How many more skeletons remain unexcavated, weeping in the depths of this soil? How many mothers’ tears have dried in this sand?”

This question brings tears of blood to the heart of every Tamil. International nations dragging their feet under the guise of judicial investigations, and the Sinhala government staging domestic inquiry dramas, have always sided with the criminals rather than providing justice to the affected Tamils.

The message left to us by those throbbing skeletons from the depths of Chemmani is not just a warning, but a duty. Even as time passes and mass graves are dug up, the crimes of the Sinhala racist state will never fade away.

Every single bone buried in the earth will tomorrow stand as a witness to bring Sinhala chauvinism to the dock of history.
Justice may not be served; but truths never die!

The Chemmani mass graves will continue to strike the face of the world’s conscience, enduring forever as indelible scars in the liberation history of the Tamil nation!

It is natural for the injustices continuing for decades, the indifference of the international community, and our long wait for justice to push us into a deep sense of helplessness and fatigue.

The anguish that our duty ends with Facebook posts is a guilt that burns the conscience of the entire Tamil society today. However, the pressing question today is how to transform this feeling of helplessness into a constructive political and legal force.

The bones buried in the soil always raise questions before us. The responsibility of answering those questions still rests in our hands today. Beyond Facebook posts, this is the moment for us to move towards a resolute step for true justice.

ඊයේ, චෙම්මනි ප්‍රදේශයේ සිදු කරන ලද කැනීම් අතරතුර තවත් මනස කම්පා කරවන දර්ශනයක් එළියට පැමිණ තිබේ. කට ලණුවකින් (නූලකින්) තදින් බැඳ ඇති තත්වයේ, හිඳගත් ඉරියව්වකින් සොයාගත් එම ඇටසැකිල්ල හුදු ඇටසැකිල්ලක් පමණක් නොවේ; එය මිනිසෙකුට එරෙහිව සිදු කළ උත්තරීතර වධහිංසාවක සහ කුጋන ඝාතනයක නිරුවත් සාක්ෂියකි.

එම ඇටසැකිල්ලේ බැඳුණු කට අප දෙස බලා යමක් කීමට උත්සාහ කරයි.
“මගේ පණ ගැනීමට පෙර ඔබ මගේ උගුර මිරිකුවා; මගේ අවසන් කෑගැසීමවත් මේ ලෝකය ඇසීමට නොහැකි වන පරිදි ඔබ මගේ කට ලණුවකින් බැඳ දැමුවා. නමුත්, කාලය මාව පොළොව යට යටපත් කළද, මගේ අවශේෂයන් අද ඔබේ අපරාධය ලෝකයට හඬගා කියයි!” යැයි එය විলাপ නගන්නාක් මෙන් ගැස්මක් අපව ආක්‍රමණය කරයි.

කතා කිරීමේ නිදහස උදුරා ගෙන, අයිතිවාසිකම් ඉල්ලා සිටි දෙමළ ජාතියේ උගුර සිංහල හමුදාවතුවක්‌කුරු වලින් සහ කුරිරු වධහිංසාවලින් මර්දනය කළ ආකාරය පිළිබඳ සෘජු සාක්ෂියක් වන්නේ මෙම කට බඳින ලද ඇටසැකිල්ලයි. මෙය තනි මිනිසෙකුගේ මරණයක් නොවේ; ජාතියක් මත සැලසුම් කළ ජන සංහාරයක පැහැදිලි සාක්ෂියකි.

ඊළඟ භූමියේ සිදුවූ ඝාතන අහම්බයක් නොවේ; ඒවා සිංහල ස්වෝත්තමවාදී ආණ්ඩුවලින් සහ එහි පාලනය යටතේ ක්‍රියාත්මක වූ ත්‍රිවිධ හමුදාවෙන් ඉතා නිරවද්‍ය ලෙස සැලසුම් කර ක්‍රියාත්මක කරන ලද ඒවා වේ.

දහස් සංඛ්‍යාත දෙමළ ජනතාව අත්අඩංගුවට ගෙන, රෑ බෝ වී පැහැරගෙන ගොස්, චෙම්මනි වැනි හුදකලා බිම්වල වධහිංසා පමුණුවා වළ දමන ලදී.

තම මව්බිමේදී ඝාතනයට ලක් වූ නෑදෑයන්ට යුක්තිය ඉල්ලීමේ අයිතිය පවා දෙමළ ජනතාවට අහිමි කර ඇත. ජාත්‍යන්තරයේ ඇස්වල වැලි ගසා, වරදකරුවන් පාලනයේ ඉහළම තැන්වල අසුන් ගන්වන සිංහල ආණ්ඩුවල නාට්‍යය අදටත් අඛණ්ඩව ක්‍රියාත්මක වේ.

චෙම්මනි යනු සංකේතයක් පමණි. ලංකාවේ උතුරු-නැගෙනහිර පුරා මෙවැනි මිනීවළවල් සිය ගණනක් කිසිදු අනන්‍යතාවකින් තොරව දුකේ සලකුණු ලෙස ඉතිරි වී තිබේ.
“තවත් කොපමණ ඇටසැකිලි කණිනු නොලබමින්, මේ පොළොවේ ගැඹුරේ හඬමින් සිටීද? කොපමණ මව්වරුන්ගේ කඳුළු මෙම වැලි තලයේ සිඳී ගොස් තිබේද?”

යන පැනය සෑම දෙමළ ජාතිකයෙකුගේම පපුව තුළ රුධිර කඳුළු ගලා ඒමට සලස්වයි. යුක්ති විමර්ශනය යන නමින් කාලය ඇද දමන ජාත්‍යන්තර රටවලුත්, අභ්‍යන්තර පරීක්ෂණ නාට්‍ය රඟපාන සිංහල ආණ්ඩුවත් සැමවිටම වරදකරුවන්ට අනුබල දී ඇත්තේ මිස, පීඩාවට පත් දෙමළ ජනතාවට යුක්තිය ලබා දුන් ඉතිහාසයක් කිසි දිනක නැත.

චෙම්මනියේ ගැඹුරෙන් රුධිරය පූජා කරන එම ඇටසැකිලි අපට ඉතිරි කර යන පණිවිඩය අනතුරු ඇඟවීමක් පමණක් නොව, යුතුකමකි. කාලය ගත වුවද, මිනීවළවල් කෑවත්, සිංහල ජාතිවාදී ආණ්ඩුවේ අපරාධ කිසි දිනක මැකී යන්නේ නැත.

පොළොව යට වළ දැමූ සෑම ඇටයක්ම හෙට ඉතිහාසය ඉදිරියේ සිංහල ස්වෝත්තමවාදය වරදකරු කූඩුවට නංවන සාක්ෂි වනු ඇත.

යුක්තිය නොලැබී යා හැකිය; නමුත්, සත්‍යයන් කිසි දිනක මිය යන්නේ නැත!
චෙම්මනි මිනීවළවල් ලෝක හෘද සාක්ෂියේ මූණට තවදුරටත් පහර දෙමින් පවතිනු ඇත; දෙමළ ජාතියේ නිදහස් ඉතිහාසයේ මැකී නොයන තුවාල කැළැල් ලෙස සදහටම පවතිනු ඇත!

දශක ගණනාවක් පුරා අඛණ්ඩව සිදුවන අසාධාරණකම්, ජාත්‍යන්තරයේ උදාසීන ස්ථාවරය, සහ යුක්තිය සඳහා අපගේ දිගු කාලීන බලා සිටීම අපව ගැඹුරු අසරණභාවයකට සහ විඩාවකට තල්ලු කිරීම ස්වභාවිකය.
ෆේස්බුක් සටහන්වලින් අපගේ යුතුකම අවසන් වේ යන දුක, අද සමස්ත දෙමළ සමාජයේම හෘද සාක්ෂිය දවාලන වරදකාරී හැඟීමකි.

නමුත්, මෙම අසරණභාවයේ හැඟීම කෙසේ නිර්මාණාත්මක දේශපාලනික සහ නීතිමය බලයක් බවට පත් කරන්නේද යන්න අද දවසේ අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රශ්නයයි.

පොළොව යට වළ දැමූ ඇටසැකිලි අප දෙස බලා සැමවිටම ප්‍රශ්න මතු කරමින් සිටී. එම ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙන වගකීම අදටත් අපගේ අතේම පවතී.
ෆේස්බුක් සටහන්වලින් ඔබ්බට ගොස්, සැබෑ යුක්තිය සඳහා වන ස්ථිර පියවරක් කරා අප ගමන් කළ යුතු මොහොත මෙයයි.