ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முன் தமிழர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள்

தலைமைச்செயலகம்
ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முன் தமிழர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள்

ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முன் தமிழர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதிகள்

1948இல் இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தது முதலே, தமிழ் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைப் பறிக்கும் சட்டங்கள் ஒவ்வொன்றாக இயற்றப்பட்டன.

மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமை பறிப்பு (1948): சுதந்திரம் அடைந்த உடனேயே, ‘இலங்கை குடியுரிமைச் சட்டம்’ மூலம் தேயிலைத் தோட்டங்களில் உழைத்த சுமார் 10 லட்சம் மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமையும், வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டு, அவர்கள் நாடற்றவர்களாக்கப்பட்டனர்.

சிங்களம் மட்டும் சட்டம் (1956): பிரதமர் எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்க கொண்டு வந்த இந்தச் சட்டம், தமிழ மொழியின் உரிமையை நிராகரித்து, சிங்களத்தை மட்டுமே நாட்டின் ஒரே உத்தியோகபூர்வ மொழியாக்கியது. இதனால் பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழ் அரசு ஊழியர்கள் வேலைகளை இழந்தனர்.

தரப்படுத்தல் முறை (1971): பல்கலைக்கழக நுழைவிற்கான ‘தரப்படுத்தல் முறை’ (Standardization) கொண்டு வரப்பட்டது. இதன் மூலம் திறமை இருந்தும், தமிழ் மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் செல்வது திட்டமிட்டுத் தடுக்கப்பட்டது. குறிப்பாக யாழ்ப்பாண மாணவர்களின் கல்வி வாய்ப்பு கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது.

திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள்: தமிழர்களின் பாரம்பரிய தாயகப் பகுதிகளான திருகோணமலை, மட்டக்களப்பு, மற்றும் மணலாறு (வெலிஓயா) போன்ற இடங்களில் சிங்கள மக்கள் திட்டமிட்டு குடியேற்றப்பட்டு, தமிழர்களின் நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டன.

2. ஆயுதப் போராட்டத்திற்கு முன் நடந்த படுகொலைகளும் இனக்கலவரங்களும் அகிம்சை வழியில் போராடிய தமிழர்கள் மீது சிங்கள காடையர்களும், அரச படைகளும் கட்டவிழ்த்துவிட்ட மிக முக்கியமான படுகொலைகள் மற்றும் கலவரங்கள்: 1956 கலவரம் (கல்லோயா படுகொலை)

’சிங்களம் மட்டும் சட்டம்’ கொண்டுவரப்பட்டதற்கு எதிராக கொழும்பு காலிமுகத்திடலில் தந்தை செல்வா தலைமையில் தமிழர்கள் அமைதி வழி (சத்தியாக்கிரகம்) போராட்டம் நடத்தினர். அவர்கள் மீது சிங்கள காடையர்கள் தாக்குதல் நடத்தினர். இது பின்னர் கிழக்கு மாகாணத்தில் உள்ள கல்லோயா (Gal Oya) பகுதியில் பெரும் கலவரமாக வெடித்தது. அங்கு குடியேற்றப்பட்டிருந்த சிங்களவர்களால் சுமார் 150-க்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். இதுவே இலங்கையின் முதல் இனக்கலவரம் ஆகும்.

1958 இனக்கலவரம்
பண்டாரநாயக்க-செல்வா ஒப்பந்தம் சிங்கள எதிர்ப்பால் கிழிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நாடு தழுவிய ரீதியில் தமிழர்களுக்கு எதிரான கலவரம் வெடித்தது. கொழும்பு, பொலன்னறுவை போன்ற இடங்களில் தமிழர்கள் வீதிகளில் வச்சு எரிக்கப்பட்டனர், பெண்கள் சீரழிக்கப்பட்டனர். நூற்றுக்கணக்கான தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பல்லாயிரக்கணக்கான தமிழர்கள் அகதிகளாகக் கப்பல்கள் மூலம் யாழ்ப்பாணத்திற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர்.

1974 உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டுப் படுகொலை (யாழ்ப்பாணம்)
யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற 4-வது உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டின் இறுதி நாளன்று (ஜனவரி 10), பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடியிருந்த வேளையில், பொலிஸ் அதிகாரி சந்திரா பெரேரா தலைமையிலான சிங்கள பொலிஸார் துப்பாக்கிச் சூடும், கண்ணீர்ப்புகைத் தாக்குதலும் நடத்தினர். இதில் மின்சாரக் கம்பி அறுந்து விழுந்தும், நெரிசலில் சிக்கியும் 9 தமிழர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர்.

1977 இனக்கலவரம்
1977 பொதுத்தேர்தலில் தமிழர்கள் தங்களின் தனிநாட்டு கோரிக்கையான ‘வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்திற்கு’ பெருவாரியாக வாக்களித்தனர். இதனால் ஆத்திரமடைந்த காடையர்களும் பாதுகாப்புப் படையினரும் இணைந்து நாடு முழுவதும் தமிழர்களுக்கு எதிராகக் கொடூரமான கலவரத்தில் ஈடுபட்டனர். இதில் 300-க்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.

1981 யாழ் பொது நூலகம் எரிப்பு
மே 31, 1981 அன்று, ஆசியாவிலேயே மிகப்பெரிய நூலகங்களில் ஒன்றான, 95,000-க்கும் மேற்பட்ட அரிய நூல்களையும் ஏட்டுச்சுவடிகளையும் கொண்ட யாழ் பொது நூலகம் சிங்கள அமைச்சர்கள் முன்னிலையிலேயே பொலிஸாராலும் காடையர்களாலும் தீக்கிரையாக்கப்பட்டது. இது தமிழர்களின் அறிவுப் பாரம்பரியத்தின் மீதான மிகப்பெரிய கலாச்சாரப் படுகொலை (Cultural Genocide) ஆகும்.

3. ஆயுதப் போராட்டம் எவ்வாறு உருவானது?
அநீதிகளும், படுகொலைகளும் தொடர்ந்த நிலையில்தான் தமிழர்களின் போராட்டம் அகிம்சையிலிருந்து ஆயுதப் போராட்டமாக மாறியது.
அகிம்சையின் தோல்வி: தந்தை செல்வா போன்ற தலைவர்கள் 1956 முதல் 1970களின் பிற்பகுதி வரை முப்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக காந்திய வழியில் அமைதியான முறையில் போராடினர். அரசாங்கத்துடன் போடப்பட்ட ஒப்பந்தங்கள் (பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தம், டட்லி-செல்வா ஒப்பந்தம்) அனைத்தும் சிங்கள தலைவர்களால் ஒருதலைப்பட்சமாகக் கிழித்தெறியப்பட்டன. அமைதிப் பேரணிகள் வன்முறை மூலம் ஒடுக்கப்பட்டன.

இளைஞர்களின் ஏமாற்றம்: கல்வித் தரப்படுத்தல் முறை, வேலைவாய்ப்பின்மை, மற்றும் தொடர் படுகொலைகளால் விரக்தியடைந்த தமிழ் இளைஞர்கள், “அகிம்சை வழியில் உரிமைகளைப் பெற முடியாது; அடிக்கு அடி கொடுப்பதே ஒரே வழி” என்ற முடிவுக்கு வந்தனர்.
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் (1976): அகிம்சைப் போராட்டங்கள் தோற்றதால், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி 1976இல் ‘வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தை’ நிறைவேற்றியது. “இலங்கைத் தமிழர்களின் இறையாண்மையுள்ள, சுதந்திரமான ‘தமிழீழம்’ என்ற தனிநாடே இறுதித் தீர்வு” என்று பிரகடனம் செய்யப்பட்டது.

ஆயுதக் குழுக்களின் தோற்றம்:
இந்தச் சூழலில், 1970களின் தொடக்கத்தில் ‘தமிழ் மாணவர் பேரவை’ போன்ற அமைப்புகள் உருவாயின.
1972இல் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் அவர்களால் ‘புதிய தமிழ் புலிகள்’ (TNT) இயக்கம் தொடங்கப்பட்டு, அது பின்னர் 1976இல் ‘தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்’ (LTTE) இயக்கமாக மாறியது.

இதே காலகட்டத்தில் TELO, EROS, PLOTE, EPRLF போன்ற பல ஆயுதக் குழுக்களும் உருவெடுத்தன.

முடிவுரை:
1983 ஜூலை மாதம் நடந்த ‘கறுப்பு ஜூலை’ (Black July) இனப்படுகொலைக்கு பின்னரே, ஆயுதப் போராட்டம் என்பது மக்கள் போராட்டமாக மாறி, முழு அளவிலான உள்நாட்டுப் போராக வெடித்தது. தமிழர்கள் தங்களின் உயிர், உடைமை மற்றும் கௌரவத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேறு வழியின்றி ஆயுதமேந்தும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர் என்பதே வரலாற்று உண்மை