“1948 ஆம் ஆண்டு குடியுரிமைச் சட்டத்திற்கு ஆதரவாக உங்கள் தலைவர்கள் வாக்களிக்கவில்லையா?
“1948 ஆம் ஆண்டு குடியுரிமைச் சட்டத்திற்கு ஆதரவாக உங்கள் தலைவர்கள் வாக்களிக்கவில்லையா?
அந்தச் சட்டம்தானே மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமையையும் வாக்குரிமையையும் பறித்தது?” இந்தக் கேள்விக்கு எங்களிடம் தெளிவான மற்றும் ஆதாரபூர்வமான பதில் இருக்கிறதா?
இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு விடயமாகும். ஏனெனில், சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய சிலோன் (இலங்கை) நாட்டின் முக்கிய தீர்மானம் எடுக்கும் நிறுவனங்களுக்குள் தமிழர் பிரதிநிதித்துவம் முறையாக பலவீனப்படுத்தப்பட்டதன் தொடக்கமாக இது அமைந்தது. உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதை அனைவரும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளும் வகையில், இந்த நிகழ்வுகளை காலவரிசைப்படி இங்கே விளக்குமாறு அன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
ஏறக்குறைய ஒரு மில்லியன் மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமை பறிக்கப்பட்டமை, தமிழர் பிரதிநிதித்துவத்தை சாராமல் சிங்கள மேலாதிக்க சக்திகள் பாராளுமன்றத்தில் மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பெற்று உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளும் பாதையை உருவாக்கியது. அந்த நடவடிக்கையின் விளைவுகள் நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றின் போக்கையே மாற்றியமைத்தன.
பின்னோக்கிப் பார்க்கும் போது, இது தமிழர் அரசியல் தலைமையின் மிகப் பெரிய தோல்விகளில் ஒன்றாகும். இதனுடன், அரசால் முன்னெடுக்கப்பட்ட குடியேற்றத் திட்டங்கள் விரிவடைந்த போது அவற்றை திறம்பட எதிர்த்தும் சவால் செய்தும் தடுக்கத் தவறியது மற்றொரு முக்கியமான தோல்வியாகும்.
தமிழ் தலைவர்கள் தங்களது சட்ட அறிவையும் இராஜதந்திர வாயில்களையும் மேலும் திறமையாகப் பயன்படுத்தியிருந்தால்—குறிப்பாக, இந்தப் பிரச்சினைகளை அரசியலமைப்பு மற்றும் சர்வதேச வழிமுறைகள் ஊடாக முன்னாள் காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களான பிரித்தானியர்களிடம் எடுத்துச் சென்றிருந்தால்—நிலைமை வேறுபட்டிருக்கக் கூடும்.
அந்தக் காலத்தில், எண்ணிக்கையில் சிறுபான்மையினருக்குக் கிடைத்திருந்த முக்கிய அரசியலமைப்புச் சட்டப் பாதுகாப்பு, அந்தப் புகழ்பெற்ற தமிழ் சட்ட அறிஞர்களால் முழுமையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை. 1947 ஆம் ஆண்டின் சோல்பரி அரசியலமைப்பில் உள்ள சிறுபான்மையினர் பாதுகாப்பு விதி, குறிப்பாக பிரிவு 29(2), எந்த இன அல்லது மதக் குழுவினருக்கும் எதிராகப் பாகுபாடு காட்டும் சட்டங்களை அல்லது பெரும்பான்மை சமூகத்திற்கு விசேட சலுகைகளை வழங்கும் சட்டங்களை பாராளுமன்றம் இயற்றுவதைத் தடை செய்தது.
இந்த உறுதியான பாதுகாப்பு பின்னர் சவாலுக்குள்ளாக்கப்பட்டு, சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய காலத்தில் தீவிரமான அரசியல் மற்றும் சட்ட விவாதங்களுக்கு உள்ளானது. பின்னர், 1972 ஆம் ஆண்டு ஸ்ரீமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசாங்கம் தனது மூன்றில் இரண்டு பெரும்பான்மையைப் பயன்படுத்தி கொண்டுவந்த அரசியலமைப்பின் மூலம் இந்தப் பாதுகாப்பு நீக்கப்பட்டது. இவ்வாறான சட்ட மற்றும் அரசியலமைப்பு வழிமுறைகள் ஏன் முறையாகப் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்ற கேள்வி இன்றும் பலரது மனதில் நிலைத்திருக்கிறது.
*பாராளுமன்ற அரசியலை மட்டுமே நம்பியிருந்தது, அரசியலமைப்பு நடைமுறைகளின் மீது அதிக நம்பிக்கையையும், அதே நேரத்தில் விரிவான இராஜதந்திர மற்றும் சர்வதேச ஈடுபாட்டின் அவசியத்தை போதுமான அளவில் உணராத மனப்பான்மையையும் பிரதிபலிக்கிறது. இன்று எமது அரசியல் போராட்டத்தை நாம் சர்வதேசமயப்படுத்த முயலுவது போலவே, அக்கால தலைவர்களும் தங்களது முயற்சிகளை தீவின் உள்நாட்டு அரசியல் கட்டமைப்பிற்குள் மட்டுப்படுத்தாமல், வெளிநாட்டு மற்றும் சர்வதேச அரங்குகளிலும் முன்னெடுத்திருக்க வழி இருந்தது*. அவ்வாறு செய்திருந்தால், இன்று தமிழர்கள் இருப்பதைவிட வலிமையான அரசியல் நிலைப்பாட்டில் இருந்திருக்கக் கூடும்.
0 Comments