இந்த அக்காக்கள் இப்பிடி ஒரு போட்டோ எடுத்திருக்கலாமோ??
இந்த அக்காக்கள் இப்பிடி ஒரு போட்டோ எடுத்திருக்கலாமோ??
ஈழத்தமிழர்கள் பேரினவாத ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஆயுதம் தூக்காமல் கல்வியை கையில் எடுத்திருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும்?
மிக ஆழமான மற்றும் சிக்கலான ஒரு வரலாற்றுப் புனைவு (Counterfactual History) ஈழத்தமிழர்கள் ஆயுதப் போராட்டத்தை விடுத்து, கல்வியையும் ஜனநாயக வழியையும் மட்டுமே தொடர்ந்து நம்பியிருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதை ஊகிக்க, அக்காலகட்டத்தின் அரசியல் சூழலையும் சமூக மாற்றங்களையும் அறிந்தவரைக்கும் எனது பார்வையில்….
சில சாத்தியமான விடையங்கள்
1.”தரப்படுத்தல்” என்ற முட்டுக்கட்டை (Standardization)
1970களில் இளைஞர்கள் ஆயுதம் ஏந்தக் காரணமே கல்வி மறுக்கப்பட்டதுதான். 1972-ல் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசால் கொண்டுவரப்பட்ட தரப்படுத்தல் (Standardization) சட்டம், தமிழ் மாணவர்கள் பல்கலைக்கழகம் செல்வதை கடுமையாகப் பாதித்தது.
ஆயுதம் இல்லாவிட்டால்: தமிழர்கள் தொடர்ந்து கல்வியை மட்டுமே நம்பியிருந்தாலும், அரசு தனது கொள்கையை மாற்றியிருக்காது. இதனால் உயர்கல்வி வாய்ப்புகள் பெருமளவில் குறைந்திருக்கும்.
அதனால்: அரசுத்துறையில் தமிழர்களின் பிரதிநிதித்துவம் (நிர்வாகம், மருத்துவம், பொறியியல்) மிக வேகமாகச் சரிந்து, தமிழர்கள் இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக மாற்றப்பட்டிருப்பார்கள் அல்லவா..??
2. பாரிய அறிவுசார் வெளியேற்றம் (Brain Drain)
ஆயுதப் போர் நடக்காத பட்சத்தில், உயிருக்கு பயந்து வெளியேறும் “அகதிகள்” (Refugees) இருந்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், நாட்டில் வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்டதால் “பொருளாதாரக் குடியேறிகள்” (Economic Migrants) அதிகரித்திருப்பார்கள்.படித்த நடுத்தர வர்க்கத்தினர் அமைதியாக கனடா, இங்கிலாந்து, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளுக்குச் சென்றிருப்பார்கள்.
இலங்கையில் எஞ்சியிருக்கும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் தலைமைகளோ அல்லது பொருளாதார பலமோ குறைந்திருக்கும். ஆகவே தமிழ்த்தேசிய பருப்புகளும் அவிஞ்சிருக்காது.
3. அரசியல் ரீதியான பலவீனம்
1956 முதல் 1976 வரை தந்தை செல்வா போன்ற தலைவர்கள் அகிம்சை வழியிலேயே போராடினார்கள் (சாத்வீகம்). ஆனால் பண்டா-செல்வா ஒப்பந்தம், டட்லி-செல்வா ஒப்பந்தம் என எதுவுமே நிறைவேற்றப்படவில்லை.
ஆயுதம் இல்லாவிட்டால், 1976 வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்குப் பின்னரும், தமிழர்களின் கோரிக்கைகளை இலங்கை அரசு தொடர்ந்து நிராகரித்திருக்கும்.
சர்வதேச அரங்கில் தமிழர்களின் பிரச்சனை ஒரு “உள்நாட்டு மனித உரிமை மீறலாக” மட்டுமே பார்க்கப்பட்டிருக்குமே தவிர, ஒரு தேசத்தின் தன்னாட்சி உரிமைப் பிரச்சனையாக (Self-determination) வலுப்பெற்றிருக்காது.
4. திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள் (State-sponsored Colonization)
ஆயுதப் போராட்டம் இல்லாத சூழலில், வடக்கு-கிழக்கில் சிங்களக் குடியேற்றங்கள் எவ்வித எதிர்ப்புமின்றி மிக வேகமாக நடந்தேறியிருக்கும்.
திருகோணமலை, வவுனியா போன்ற மாவட்டங்களின் மக்கள் தொகைக் கட்டமைப்பு (Demography) 1980களிலேயே முழுமையாக மாற்றப்பட்டிருக்கும்.
இன்று இருப்பதை விட மிகக்குறைந்த நிலப்பரப்பிலேயே தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக இருந்திருப்பார்கள்.
5. 1983 கலவரம் நடந்திருக்குமா என்பதை கொஞ்சம் நுணுக்கமா கேட்டால்……
1958, 1977 கலவரங்கள் ஆயுதப் போராட்டம் தீவிரமடைவதற்கு முன்னரே நடந்தவை. எனவே, பேரினவாத அரசியல் போக்கு இருந்தவரை, தமிழர்களுக்கு எதிரான வன்முறைகள் (Pogroms) நடந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது.
ஆனால், ஆயுதங்கள் இல்லாத நிலையில், தற்காப்புக்கான வழிமுறைகள் இன்றி தமிழர்கள் மிக மோசமான உயிரிழப்புகளைச் சந்தித்திருக்க நேரிட்டிருக்கும். அல்லது பயத்தின் காரணமாக முழுமையான அடிபணிதலுக்கு (Assimilation) உள்ளாகியிருப்பார்கள்.
சுருக்கமான சொல்றது எண்டால்….
வரலாற்றைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, தமிழர்கள் கல்வியைக் கைவிட்டு ஆயுதத்தைத் தூக்கவில்லை; கல்விக்கான வாசல் மூடப்பட்டதாலேயே ஆயுதத்தைத் தூக்கினார்கள் என்பதுதான் நிதர்சனம்.
ஒருவேளை ஆயுதம் ஏந்தாமல் இருந்திருந்தால்:
ஈழத்தமிழர்கள் கல்வியிலும் பொருளாதாரத்திலும் சிறந்து விளங்கியிருப்பார்கள், ஆனால் இலங்கையில் அல்ல – வெளிநாடுகளில். தாயகத்தில் தமிழர்களின் அடையாளம், நிலம் மற்றும் அரசியல் உரிமை மிகத் துரிதமாக அழிக்கப்பட்டு, ஒரு சிறிய சிறுபான்மை இனமாக அவர்கள் சுருங்கியிருப்பார்கள்.
1 Comment