இரண்டாம் உலகப் போரின் போது (1942–1943)
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது (1942–1943)
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது (1942–1943) ஜப்பானியர்களால் அமைக்கப்பட்ட சயாம் – பர்மா இரயில் பாதை கட்டுமானத்தின் போது, இந்திய வீரர்கள் மற்றும் இந்திய வம்சாவளித் தொழிலாளர்களின் நிலை மிகவும் கொடூரமானதாகவும், வரலாற்றில் உறைந்துபோன ஒரு துயரச் சம்பவமாகவும் இருந்தது.
இதில் பாதிக்கப்பட்ட இந்தியர்களை நாம் இரு முக்கியப் பிரிவுகளாகப் பிரிக்கலாம்: பிரிட்டிஷ் இந்திய ராணுவத்தின் போர்க்கைதிகள் மற்றும் மலாயா (மலேசியா) தோட்டங்களில் இருந்து வலுக்கட்டாயமாக அழைத்து வரப்பட்ட இந்திய வம்சாவளி பெரும்பாலும் தமிழ் தொழிலாளர்கள்.
மலாயாவில் இருந்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சி வீழ்ந்த பிறகு, அங்குள்ள ரப்பர் தோட்டங்களில் வேலை செய்து வந்த லட்சக்கணக்கான தமிழர்களையும், பிற இந்தியர்களையும் ஜப்பானியர்கள் குறிவைத்தனர். “நல்ல சம்பளம், குறைவான வேலை, தங்குமிடம்” என்று பொய் வாக்குறுதிகள் அளித்து ரயில்களில் ஏற்றி சயாம் (தாய்லாந்து) மற்றும் பர்மா காட்டுப் பகுதிகளுக்குக் கொண்டு சென்றனர். உண்மை தெரிந்த சிலரை துப்பாக்கி முனையில் மிரட்டி வலுக்கட்டாயமாகக் கடத்தினர்.
நெருக்கடி மிகுந்த அடர்ந்த காடுகள், செங்குத்தான மலைகள் மற்றும் பாறைகளைக் குடைந்து இரயில் பாதை அமைக்க வேண்டியிருந்தது. நவீனக் கருவிகள் எதுவும் இன்றி, கைகளில் மண்வெட்டி, கடப்பாரை மற்றும் கூடைகளைக் கொண்டு மட்டுமே அவர்கள் வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டனர்.
ஸ்பீடோ’ என்று அழைக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில், இரவும் பகலும் தூக்கமின்றி, 16 முதல் 18 மணி நேரம் வரை ஜப்பானிய மற்றும் கொரியக் காவலர்களால் இந்தியர்கள் மிகக் கொடூரமாக வேலை வாங்கப்பட்டனர்.
சற்றே சோர்ந்து போனால் அல்லது ஓய்வெடுத்தால் சாட்டையடி, கொடூரமான சித்திரவதைகள் தண்டனையாக வழங்கப்பட்டன. தொழிலாளர்களுக்கும் இந்தியப் போர்க்கைதிகளுக்கும் மிகக் குறைந்த அளவே உணவளிக்கப்பட்டது. புழுக்கள் மற்றும் எலி எச்சங்கள் கலந்த கெட்டுப்போன அரிசிக் கஞ்சி மட்டுமே தினசரி உணவாக இருந்தது.
காய்கறிகளோ, புரதச்சத்துள்ள உணவுகளோ வழங்கப்படவில்லை. தீவிர சைவம் பின்பற்றிய பல இந்தியர்கள், ஜப்பானியர்கள் கொடுத்த மாமிசங்களை உண்ண முடியாமல் பசியாலேயே மடிந்தனர். தூய்மையான குடிநீர் கிடைக்காததால், பல வீரர்கள் சகதி நீரைக் குடிக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். அடர்ந்த காடுகளின் கடுமையான பருவநிலை, பருவமழைக் காலங்கள் மற்றும் தூய்மையற்ற சூழல் காரணமாக நோய்கள் மிக வேகமாகப் பரவின. காலரா, மலேரியா, சீதபேதி மற்றும் வைட்டமின் குறைபாட்டால் ஏற்படும் பெரிபெரி போன்ற நோய்கள் எல்லோரையும் தாக்கின.
நோயுற்றவர்களுக்கு எவ்வித மருத்துவ வசதியோ, மருந்துகளோ ஜப்பானியர்களால் வழங்கப்படவில்லை. கால்களிலும் கைகளிலும் ஏற்படும் சிறிய வெட்டுக்காயங்கள் கூடப் பின்னர் ‘அழுகிய புண்களாக மாறி, சதைகள் அழுகி, எலும்புகள் தெரிந்து, முறையான சிகிச்சையின்றி அவர்கள் துடிதுடித்து இறந்தனர்.
அந்தக் காலகட்டத்தில் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ், ஜப்பானியர்களின் உதவியோடு இந்திய தேசிய ராணுவத்தைக் (INA) கட்டமைத்து வந்தார். சயாம் இரயில் பாதையில் இந்தியர்கள் படும் துயரங்கள் நேதாஜிக்குத் தெரிந்தால் ஜப்பானுடனான கூட்டணியில் விரிசல் ஏற்படும் என்று ஜப்பானியர்கள் பயந்தனர். எனவே, நேதாஜி அந்த முகாம்களுக்குப் பார்வையிட வரும்போதெல்லாம், அங்கிருந்த இந்தியத் தொழிலாளர்களையும், நோயுற்ற வீரர்களையும் ஜப்பானிய ராணுவம் அடர்ந்த காட்டுப்பகுதிக்குள் ஒளித்து வைத்தது என்ற தகவல்களும் உண்டு.
இந்தக் கட்டுமானப் பணியில் தோராயமாக 1,00,000 முதல் 1,500,000 வரையிலான ஆசியத் தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்ததாகக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. இதில் பெரும்பான்மையினர் தமிழர்கள் உள்ளிட்ட இந்திய வம்சாவளியினரே ஆவர்.
மேற்கத்திய (பிரிட்டிஷ், ஆஸ்திரேலியா) போர்க்கைதிகளின் உடல்கள் ஓரளவுக்கு மீட்கப்பட்டு காஞ்சனபுரி போர்க் கல்லறை போன்ற முறையான கல்லறைகளில் அடக்கம் செய்யப்பட்டன.
ஆனால் இறந்த இந்திய மற்றும் தமிழர்களின் உடல்கள் இரயில் பாதை ஓரங்களிலேயே உள்ள பொதுக் குழிகளில் வீசப்பட்டன அல்லது அப்படியே காட்டில் அழுகிப் போயின.
சுருக்கமாகக் கூறின், சயாம் இரயில் பாதை வரலாற்றில் ஒவ்வொரு இரயில் தண்டவாளக் கட்டையின் கீழும் ஒரு மனிதனின் உடல் புதைந்துள்ளது” என்று கூறப்படும் அளவுக்கு, இந்திய வீரர்களும் தொழிலாளர்களும் அங்கே தங்களின் இரத்தத்தையும் இன்னுயிரையும் ஜப்பானியர்களின் பாசிச வெறிக்கு விலையாகக் கொடுத்தனர்.
0 Comments