பண்டார வன்னியன்
பண்டார வன்னியன்
ஈழத்து வரலாற்றில் பிரித்தானிய ஆதிக்கத்திற்கு எதிராக வீரத்துடன் போராடிய மாபெரும் தமிழ் மன்னன் ஆவார். வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பை ஆண்ட இவரை, ஆங்கிலேயர்களை அஞ்ச வைத்த ஒரு “மாவீரன்” என்று கூறினால் அது மிகையாகாது.
பண்டார வன்னியனின் வீரத்தையும் அவரது வரலாற்றுச் சிறப்பையும் விளக்கும் முக்கிய அம்சங்கள் இதோ:
1. ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான கிளர்ச்சி (1803):
கண்டி மன்னனுடன் ஆங்கிலேயர்கள் போரிட்டுக் கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில், பண்டார வன்னியன் வன்னி மண்ணில் சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்தார். முல்லைத்தீவில் இருந்த ஆங்கிலேயர்களின் இராணுவக் கோட்டையைத் தாக்கி, அங்கிருந்த பீரங்கிகளைக் கைப்பற்றியது இவரது வீரத்திற்கு மிகச்சிறந்த சான்றாகும்.
2. கொரில்லாப்போர் முறை:
ஆங்கிலேயர்களிடம் நவீன ஆயுதங்களும் பெரும் படையும் இருந்தன. ஆனால், பண்டார வன்னியன் வன்னியின் அடர்ந்த காடுகளைத் தனக்குச் சாதகமாக்கிக் கொண்டார்.
காடுகளுக்குள் மறைந்திருந்து திடீர் தாக்குதல்களை நடத்தி ஆங்கிலேயப் படைகளுக்குப் பெரும் சேதத்தை ஏற்படுத்தினார்.இவருடைய போர்த்திறமையால் பலமுறை ஆங்கிலேய தளபதிகள் தோல்வியைத் தழுவினர்.
இறுதிப் போர் மற்றும் கற்சிலைமடுப் போர்:
1803 அக்டோபர் 31 இல் நடைபெற்ற கற்சிலைமடுப் போர் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. காப்டன் “வொன் டிறிபேர்க்” தலைமையிலான ஆங்கிலேயப்படை, பண்டார வன்னியனைப் பின்தொடர்ந்து வந்து சூழ்ச்சியால் சூழ்ந்துகொண்டது.
தாய்நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காகத் தனது இறுதி மூச்சு இருக்கும் வரை, மிகக் குறைந்த வீரர்களுடன் ஆங்கிலேயர்களின் பெரும் படையை எதிர்த்து பண்டார வன்னியன் வீரப்போர் புரிந்தார்.”
இப்போரில் அவரது வீரம் எதிரிகளாலேயே மதிக்கப்பட்டது. போருக்கு பின் ஆங்கிலேய தளபதி வொன் டிறிபேர்க், பண்டார வன்னியனின் வீரத்தைப் பாராட்டி கற்சிலைமடுவில் ஒரு நினைவுத் தூணையும் நிறுவினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பண்டார வன்னியனின் வீரம் என்பது வெறும் போர்க்களத்தோடு நின்றுவிடவில்லை; அது அடிமைப்பட்டுப் போகாத ஒரு இனத்தின் மானத்தின் அடையாளம். ஈழத்துத் தமிழ் மக்கள் இன்றும் இவரை வன்னி மண்ணின் “கடைசி மன்னன்” என்றும், மாபெரும் விடுதலை வீரன் என்றும் போற்றி வருகிறார்கள்.
பண்டார வன்னியனின் மறைவு என்பது போர்க்களத்தில் நேரிடையாக நிகழ்ந்த ஒன்றல்ல. அது துரோகமும், தந்திரமும் கலந்த ஒரு சூழலில் ஏற்பட்ட படுகாயங்களின் விளைவாகவே நிகழ்ந்தது.
அவரது மரணம் குறித்து வரலாற்றில் இரண்டு முக்கிய கருத்துக்கள் உள்ளன:
1. கற்சிலைமடுப் போர் மற்றும் படுகாயம் (முக்கியக் காரணம்)
1803 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 31 இல் வன்னியின் கற்சிலைமடு என்ற இடத்தில் ஆங்கிலேய தளபதி லெப்டினன்ட் வொன் டிறிபேர்க் (Lt. von Driberg) தலைமையிலான படைகளுக்கும் பண்டார வன்னியனின் படைகளுக்கும் இடையே கடுமையான போர் மூண்டது. தமிழ்நாட்டின் வீரபாண்டிய கட்டப்பொம்மனுக்கு எட்டப்பன் (கதை)இருந்தது போல, ஈழத்தில் பண்டார வன்னியனின் நடமாட்டங்களையும் போர் வியூகங்களையும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு காக்கை வன்னியன் என்ற உள்ளூர் நபர் உளவு சொல்லிக் காட்டிக்கொடுத்தார்.
இந்தத் துரோகத்தின் விளைவாக, ஆங்கிலேயர்கள் பண்டார வன்னியனின் படையைச் சூழ்ந்து கொண்டு தாக்குதல் நடத்தினர். இப்போரில் பண்டார வன்னியன் மிகக் கொடூரமான முறையில் படுகாயமடைந்தார்.
படுகாயமடைந்த அவரை, அவரது விசுவாசமிக்க வீரர்கள் போர்க்களத்தில் இருந்து மீட்டு “பனங்காமம்”(கண்டி இராச்சியத்தின் எல்லைக்கு அருகில்) என்ற அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்குத் தூக்கிச் சென்றனர்.
போரில் ஏற்பட்ட கடுமையான காயங்களுக்குச் சிகிச்சை அளித்தும் பலன் தராமல், 1803 அக்டோபர் 31 அன்றே அவர் பனங்காமத்தில் உயிர் துறந்தார் என்பது பரவலான ஒரு நம்பிக்கை.
1803 போருக்கு பின் பண்டார வன்னியன், கண்டி மன்னனின் ஆதரவோடு வன்னியின் எல்லைப் பகுதிகளில் தலைமறைவாக இருந்து கொரில்லாத் தாக்குதல்களைத் தொடர்ந்து வந்தார். பின்னர், 1810 அல்லது 1811 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஆங்கிலேயர்களின் மற்றொரு திடீர் தாக்குதலில் படுகாயமடைந்து, சிகிச்சை பலனின்றி பனங்காமத்தில் மறைந்தார் என்றும் கூறப்படுகிறது.
ஆங்கிலேய தளபதி வொன் டிறிபேர்க், அவனது வீரத்தை மதித்து கற்சிலைமடுவில் ஒரு நடுகல் நினைவுச் சின்னத்தை நிறுவினார். அதில்
“இவ்விடத்தில் கேப்டன் வொன் டிறிபேர்க் 1803 அக்டோபர் 31 இல் பண்டார வன்னியனைத் தோற்கடித்தார்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது.
எப்படி இருப்பினும்
சொந்த இனத்தவரின் காட்டிக்கொடுப்பால் தான் போர்க்களத்தில் ஏற்பட்ட படுகாயங்களின் காரணமாகவே இந்த மாவீரன் வீரச்சவெய்தினார்
0 Comments