தமிழர் விடுதலை வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு பெயர் பொன்.சிவகுமாரன்.
தமிழர் விடுதலை வரலாற்றில் மறக்க முடியாத ஒரு பெயர் பொன்.சிவகுமாரன்.
அவர் வெறும் பெயர் மட்டுமல்ல, அந்தத் தலைமுறை இளைஞர்களின் இதயங்களில் பற்றவைக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் கனல். ஒரு போராளியின் வாழ்வு எப்படிப் பரிணமிக்கிறது என்பதையும் அதற்காக அவர் கொடுத்த விலை எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதையும் இங்கே பார்ப்போம்.
யாழ்ப்பாணத்தின் உரும்பிராய் என்ற அமைதியான கிராமம். அங்கே ஒரு சாதாரண இளைஞனாக வளர்ந்தவர் சிவகுமாரன். பார்ப்பதற்கு மிகவும் மென்மையானவர். அமைதியான கண்கள் ஆனால் அந்த கண்களுக்குப் பின்னால் தனது மண்ணின் உரிமைகள் நசுக்கப்படுவதைக் கண்டு கொதித்த ஒரு பெரும் கோபம் ஒளிந்திருந்தது.
1970களின் தொடக்கம். தமிழர்களின் கல்வி உரிமை பறிக்கப்படுவதையும் ஒட்டுமொத்த சமூகமும் ஒடுக்கப்படுவதையும் நேரில் கண்டபோது அவர் உணர்ந்தார் “பேச்சால் மாற்ற முடியாத எதையும் செயல்களால் மட்டுமே வெல்ல முடியும்.”
சிவகுமாரன் சாதாரணமானவர் அல்ல. அவர் ஒரு சிந்தனையாளர். ஆயுதங்களை ஏந்துவதற்கு முன்பே போராட்டத்தின் தேவையைத் தனது எழுத்துக்களாலும், செயல்பாடுகளாலும் மக்களிடம் விதைத்தார். அவர் ஒரு தீவிரமான புரட்சியாளனாக மாறிய தருணத்தில் அவரது கையில் இருந்த புத்தகம் சட்டென்று துப்பாக்கியாகவோ அல்லது வெடிபொருளாகவோ மாறியது.
அவர் ஒருமுறை சொன்னார் “எங்கள் மண்ணில் நாங்கள் அடிமைகளாக வாழப் பிறக்கவில்லை. அதை உரக்கச் சொல்லும் அதிகாரம் எங்களுக்கு உண்டு.”
அவர் எதைச் செய்தாலும் அதை ஒரு தந்திரோபாயமாகச் செய்தார். யாழ்ப்பாணத்தின் பல முக்கியமான தருணங்களில் அவரது நிழல் பதிந்திருந்தது.
அதிகார வர்க்கம் அவரை ஒரு எதிரியாகப் பார்த்தது, ஆனால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அவரை ஒரு நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக பார்த்தார்கள்.
ஜூன் 5, 1974 அன்று மாலை சிவகுமாரன் ஒரு பெரும் சூழலில் சிக்கிக் கொண்டார். கோப்பாய் பகுதியில் அவரைச் சுற்றி வளைத்த பாதுகாப்புப் படையினர் அவரை உயிருடன் பிடிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் முன்னேறினர்.
அவர் நின்றிருந்த இடம் ஒரு சிறிய கூரை வீடு. வெளியே கவச வாகனங்கள் துப்பாக்கிகளுடன் காவலர்கள். அவருக்குத் தெரியும் இந்தச் சூழலில் இருந்து வெளியேறுவது சாத்தியமில்லை என்று. தன்னைச் சித்திரவதை செய்து தன் தோழர்களைக் காட்டிக் கொடுக்க வைக்க வேண்டும் என்பதுதான் எதிரிகளின் எண்ணம் என்பது புரிந்தது.
அவர் எடுத்த அந்த ஒரு முடிவுதான் அவரை வரலாற்றில் அழியாத மனிதனாக்கியது.
தான் வைத்திருந்த சயனைடு குப்பியை எடுத்தார். எதிரிகளின் கைகளில் சிக்கி தனது தோழர்களை காட்டி கொடுப்பதை காட்டிலும் இந்த மண்ணுக்காக உயிர் துறப்பதே மேல் என்று கருதினார். அந்தச் சிறு குப்பியை கடித்தார். அந்த ஒரு நொடியில் அவர் ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்து இலங்கை தமிழர்களின் தவிர்க்க முடியாத தியாக அடையாளமாக மாறினார்.
சிவகுமாரனின் மரணம் சாதாரணமானது அல்ல. அது ஒரு பெரும் அலைக்கு வித்திட்டது. ஒரு சிவகுமாரன் இறந்தால் ஆயிரக்கணக்கான சிவகுமாரன்கள் உருவாகுவார்கள் என்பது வெறும் வசனமல்ல. அதுதான் அடுத்தடுத்த தசாப்தங்களில் ஈழம் கண்ட உண்மை.
இன்றும் யாழ்ப்பாண வீதிகளில் அந்த இளைஞனின் நினைவுகள் மாறாமல் இருக்கின்றன. அவர் ஒரு ஆயுதப் போராளியாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை. மாற்றத்திற்காகத் தன் உயிரையே ஈடாகக் கொடுத்த ஒரு தீர்க்கதரிசியாகவே பார்க்கப்படுகிறார்.
வாழ்க்கை என்பது வாழ்ந்த காலத்தின் நீளம் அல்ல அதை நாம் எந்த லட்சியத்திற்காகப் பயன்படுத்தினோம் என்பதில் தான் இருக்கிறது.
பொன். சிவகுமாரன் எனும் பெயர் தியாகத்தின் மிக உயர்ந்த இலக்கணத்தை எமக்கு இன்றும் பாடமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.
இந்த வீரனின் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது உங்கள் மனதில் எழும் முதல் எண்ணம் எது?
0 Comments