விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் ‘சயனைட்’ பயன்படுத்தப்பட்டதன் முதன்மையான நோக்கம்
விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் ‘சயனைட்’ பயன்படுத்தப்பட்டதன் முதன்மையான நோக்கம்
உலகில் உள்ள போராட்ட இயக்கங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் விடுதலைப்புலிகள் முற்றிலும் வேறுபட்டு இருப்பதற்கான பலகாரணங்கள் உண்டு.
அதில் ஒன்று “சைனட் குப்பிகள்” அணிந்திருப்பது.
விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் ‘சயனைட்’ பயன்படுத்தப்பட்டதன் முதன்மையான நோக்கம் அமைப்பின் ரகசியங்களைப் பாதுகாப்பதே ஆகும். ஒரு போராளி எதிரியிடம் உயிருடன் பிடிபட்டால், சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்படும்போது அமைப்பின் முக்கியத் திட்டங்கள், ஆயுதக் கிடங்குகள் அல்லது தலைவர்களின் இருப்பிடங்களைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக அவர்கள் சயனைட் அருந்தி உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும் நடைமுறையைக் கொண்டிருந்தனர்.
புலிகள் அமைப்பின் தலைவர் வே. பிரபாகரன், தனது போராளிகள் சரணடைவதை விட வீரச்சாவடைவதே மேலானது என நம்பினார்.
அதற்கான காரணம் பிடிபட்டாலும் தங்களைச் சரணடையச் செய்ய முடியாது என்பது எதிரி இராணுவத்திற்கு ஒருவிதமான உளவியல் அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் அதே நேரம் தான் உயிருடன் பிடிபட்டு அவமானப்படப் போவதில்லை என்ற எண்ணம் போராளிகளுக்குப் போர்க்களத்தில் அதிகத் துணிச்சலை வழங்கும் என கருதினார் தலைவர்.
போராளிகள் தங்களின் கழுத்தில் ஒரு நூலில் கோர்க்கப்பட்ட சிறிய கண்ணாடிக்குப்பியில் சயனைடை வைத்திருப்பார்கள். இது அவர்களுக்கு ஒரு சாதாரண விஷயமாக இல்லாமல், அமைப்பிற்கும் போராட்டத்திற்கும் அவர்கள் அளிக்கும் உச்சகட்ட அர்ப்பணிப்பின் அடையாளமாகப் பார்க்கப்பட்டது.
ஒரு போராளிக்கு சயனைட் குப்பி வழங்கப்படுவது, அவர் முழுமையாக அமைப்பால் நம்பப்படுகிறார் என்பதற்கான சான்றாகவும் அமைந்தது. சயனைட் என்பது மிக விரைவாகச் செயல்படும் ஒரு நஞ்சு. இது உடலில் ஆக்சிஜன் விநியோகத்தைத் தடுத்து சில நிமிடங்களிலேயே மரணத்தை ஏற்படுத்தும்.
1970-களின் தொடக்கத்தில் இலங்கை அரசின் பிடியில் சிக்கும் தமிழ் இளைஞர்கள் கடுமையான சித்திரவதைகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டனர். 1974 ஆம் ஆண்டு சிவகுமாரன் என்ற இளைஞர் காவல்துறையினரிடம் பிடிபட்டபோது, சித்திரவதைக்கு அஞ்சி சயனைட் அருந்தி தற்கொலை செய்துகொண்டார்.
இதுவே இயக்கத்தின் பின்னாள் நடைமுறைக்கு ஒரு உத்வேகமாக அமைந்தது. தலைவர் பிரபாகரன் தனது போராளிகள் எக்காலத்திலும் எதிரியிடம் மண்டியிடக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.
புலிகள் அமைப்பில் சயனைட் குப்பி ஒரு கட்டாய நடைமுறையாக மாறியதற்கு 1987 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் நடந்த ஒரு சம்பவம் முக்கிய காரணமாகும்.
இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) இலங்கையில் இருந்தபோது, புலிகளின் முக்கிய தளபதிகளான குமரப்பா, புலேந்திரன் உள்ளிட்ட 12 புலிகள் கடலில் வைத்து இந்திய அமைதிபடையினரால் கைது செய்யப்பட்டு இலங்கை கடற்படையிடம் கையளிக்கப்பட்டனர்.
அவர்களை கொழும்புக்கு அழைத்துச் சென்று விசாரணை நடத்த இலங்கை அரசு முயன்றது.
இதனைத் தடுக்கவும், பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காகவும் பிரபாகரன் அவர்களுக்கு சயனைட் அருந்துமாறு உத்தரவிட்டார்.
அதன்படி 12 புலிகளும் சயனைட் அருந்தி வீரமரணமடைந்தனர்.
இந்தச் சம்பவம் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் பெரும் விரிசலை ஏற்படுத்தியதுடன், போராளிகள் மத்தியில் ‘குப்பி’யின் முக்கியத்துவத்தை ஆணித்தரமாகப் பதியவைத்தது.
இது ஒரு சிறிய கண்ணாடிக்குப்பியில் பொட்டாசியம் சயனைட் (Potassium Cyanide) துகள் வடிவில் வைக்கப்பட்டிருக்கும். இது போராளிகளின் கழுத்தில் கறுப்புக் கயிற்றில் கட்டப்பட்டிருக்கும். அவசர காலத்தில் பற்களால் கடித்து உடைக்கும் வகையில் இது வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.
சயனைட் குப்பி வெறும் தற்கொலைக் கருவி மட்டுமல்ல, அது ஒரு போராளியின் “உறுதிமொழி” (Oath) போலக் கருதப்பட்டது.
பிடிபடும் போது சரணடைவது என்பது இயக்கத்திற்கு இழைக்கப்படும் துரோகமாகக் கருதப்பட்டது.
சித்திரவதையின் போது வலியினால் ரகசியங்களைச் சொல்லிவிடுவது இயக்கத்தின் அழிவிற்கு வழிவகுக்கும் என்பதால், ரகசியத்தோடு இறப்பதே மேலானது எனப் போதிக்கப்பட்டது.
உலக அளவில் ஒரு இராணுவ அமைப்பு அல்லது கெரில்லா அமைப்பு இவ்வளவு பெரிய அளவில் தற்கொலை கலாச்சாரத்தைக் கொண்டிருந்தது இதுவே முதல்முறை. இது விடுதலைப் புலிகளை ஒரு ‘அஞ்சாத படை’யாக உலகிற்குச் சித்தரித்தது.
2009 ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிப் போர் வரை ஆயிரக்கணக்கான போராளிகள் இந்தக் குப்பியைத் தங்கள் கழுத்தில் சுமந்திருந்தனர். போரின் இறுதிக்கட்டத்தில் பல முக்கிய தளபதிகளும் போராளிகளும் இராணுவத்திடம் பிடிபடுவதைத் தவிர்க்க சயனைடைப் பயன்படுத்தியே தங்கள் உயிரை நீத்தனர்.
விடுதலைப் புலிகளைப் பொறுத்தவரை சயனைட் குப்பி என்பது “மரணத்தை விட மானம் பெரியது” என்ற அவர்களின் கொள்கையின் குறியீடு.
இது அந்த இயக்கத்தின் தனித்துவமான அடையாளமாகவும், ஈழப் போராட்ட வரலாற்றின் பிரிக்க முடியாத ஒரு அங்கமாகவும் இன்றும் நினைவு கூரப்படுகிறது.
0 Comments